“ విడాకులు ”

భారతదేశంలో వివాహ వ్యవస్థ సమసమాజానికి, సంస్కృత సమాజానికి పునాదిలాంటిది. చక్కటి, ఆదర్శవంతమైన వివాహా జీవితం గడుపుతూ, భావిభారతాన్ని చక్కదిద్దే సంతానాన్ని అందించేదే మన వివాహవ్యవస్థ. వివాహ సమయంలో నవ వధూవరులు లక్ష్మీ,నారాయణులు; వివాహమనంతరం వారిరువురూ అర్ధనారీశ్వరులు. భారతావనిలో ఏ వివాహిత స్త్రీ, భర్తనుంచి విడాకులు కోరుకోదు. ఒకవేళ కోరుకుందంటే, ప్రధాన లోపం భర్తనుండే వుండివుండాలి. విడాకులు కోరుకోకపోవటానికి కారణం – మన పురాణాల ప్రభావమే ; మన ధర్మశాస్త్రాల ప్రభావం; మన సంస్కృతి, ఆచారవ్యవహారాల ప్రభావం. ఒక పురుషునిని మనఃస్పూర్తిగా భర్తగా స్వీకరించిన స్త్రీ, మరొకరిని స్వీకరించలేదు. అందువలనే మన వివాహవ్యవస్థ స్థిరంగా వుంటూవచ్చింది. అయితే, చాలా చిన్న వయస్సులోకానీ, నిరాధారమైన జీవనాన్ని సాగించవలసివచ్చినప్పుడు, తప్పనిసరి పరిస్థితులలో, స్త్రీ మారు వివాహానికి ఒప్పుకుంటుంది. భర్త చనిపోయినా, లేదా విడిపోయినా, తన పిల్లలకు ఆసరాగావుంటూ, వారిని ప్రయోజకులుగాచేసి, సమాజానికి అందింస్తుంది స్త్రీ. ఇది భారతదేశ స్త్రీ గొప్పతనం; ఔదార్యం.

ధర్మ, అర్ధ, కామ, మోక్షమనే నాలుగు ధర్మాలకు మన వేదశాస్త్రాలు సమానహోదాను కల్పించి, వాటిని పాటించటంలో ఎక్కువ, తక్కువలు చూపకూడదని ఉద్భోదించాయి. ఈ నాలుగు ధర్మాల్లో, ఏ ఒక్క ధర్మానికిఅయినా అధిక ప్రాధాన్యం ఇస్తే, హిందూ వివాహవ్యవస్థ కుప్పకూలిపోతుంది. ఈ నాలుగు ధర్మాల్లో అర్ధానికి, కామానికి; లేదా రెండిటికీ మాత్రమే ఎక్కువ ప్రధాన్యం ఇవ్వటంవలననే అనేక దేశాల్లో వివాహవ్యవస్థ ఛిన్నాభిన్నమవుతుంటాన్ని మనం గమనిస్తున్నాం. విడాకుల వ్యవహారాల్లో మన సమాజంలో పురుషులు ముందుగా న్యాయస్థానాలను ఆశ్రయిస్తున్నారు. కారణం, నైతిక విలువలను మరవటం; పైన చెప్పిన నాలుగు ధర్మాలను పాటించకపోవటం. ప్రతి వ్యవహారంలోనూ, ముఖ్యంగా చిక్కు వ్యవహారాల్లో, స్త్రీ ఎక్కువుగా సర్దుకుపోతూ, సమస్యకు పరిష్కారం వెదుకుతుంది; కానీ, పురుషుడు సర్దుకుపోవటానికి ముందుకు రాకపోవటంతో విడాకుల సమస్యలు పెరుగుతాయి.

భార్యా,భర్తలు – ఇద్దరూ ఉన్నత చదువులు చదువుకున్నారు; మంచి ఉద్యోగాలు కలిగివున్నారు; సంపాదన బాగావున్నది. తను ఊహించుకున్న, కోరుకున్న పద్దతిలో భర్త, భార్యనుగానీ; భార్య, భర్తనుగానీ చూడటంలేదు కాబట్టి, ఆలుమగలు ఎక్కువగా విడాకులు తీసుకుంటున్నారు పాశ్చాత్యదేశాల్లో. పైన చెప్పిన నాలుగు ధర్మాల్లో, ఆర్ధిక, కామమనే రెండింటికి మాత్రమే అధిక ప్రాధాన్యం ఇవ్వటం వల్లనే ఇట్లా జరుగుతున్నది. మళ్ళీ వివాహం చేసుకుంటే, వచ్చే భర్తగానీ, భార్యగానీ తాము కోరుకున్నట్లుగానే వుంటారు అనేదానికి అవకాశంవుందా? ఉండకపోతే, మళ్ళీ విడాకులు తీసుకోవటం పరిపాటిఅయింది. ఈలోపల వీరికి కలిగిన సంతానం మాటేమిటి? వారిపై ఈ విడాకుల ప్రభావం తీవ్రంగా వుంటుంది. నిరంతర, నిర్మలమైన తల్లి,తండ్రుల ప్రేమ వారికి కరువవుతుంది. దీని పర్యవసానం సమాజంపై పడుతుంది. ఇప్పుడిప్పుడే మన దేశంలోకూడా ఇటువంటి పోకడలు పెరుగుతున్నాయి.

మన దేశంలో నాడు, నేడుకూడా స్త్రీ, భర్తనుంచి విడాకులు కోరుకునేది చాలా తక్కువ. కారణం ఏమిటి? “ వివాహవ్యవస్థలో, చెప్పాలంటే, ఏ దేశ వివాహవ్యవస్థలోనైనా, భార్యా,భర్తల మధ్య, ప్రథానంగా వుండాల్సింది పరస్పర నమ్మకం. నమ్మకం వున్నచోట భయం, అబధ్రతలకు తావులేదు; ఒకరిపై మరొకరికి నమ్మకం వున్నప్పుడు, అక్కడ ప్రేమ చిగురిస్తుంది; ఆ ప్రేమ అనురాగానికి ఆరోహణ మెట్టుగా మలచబడుతుంది; అనురాగం మొలచిన చోట కలుపుమొక్కలు పెరగవు; అను‘రాగమతిశయించిన’ చోట నిర్మలమైన ప్రేమరాజ్యం ఒక్కటే వుంటుంది; ఆ రాజ్యానికి భార్యా,భర్తలు రాజు,రాణీలు; రాజు,రాణి తాము ధర్మాన్ని పాటిస్తూ, ఇతరులుకూడా ధర్మాన్ని పాటించేటట్లుగా చూడాలేకానీ, తామే ధర్మాన్ని తప్పకూడదు; ఈ కట్టుబాటునే, వివాహవ్యవస్థకి బాటగా మలచి, మన పెద్దలు ఎన్నో ఉదాహరణలను కథలరూపంలో చెప్పారు. ఆ కథలను అమ్మ పొట్టలోపలే ఉన్నప్పుడు విన్న భారత స్త్రీ, తన మానసంలో, పుట్టుకతోనే ఈ గుణాలను పుణికిపుచ్చుకొని ఈ లోకంలోకి వస్తుంది. ఈ లక్షణం భారత స్త్రీలకు కర్ణుడి కవచకుండలంలాంటిది. పుట్టుకతో వచ్చింది, పుడకలతోనే పోతుంది అనే సామెత మనకివుంది. ఇది అక్షరాలా నిజం. ఇది పురుషులకుకూడా వర్తిస్తుంది.

‘ వివాహం ’ అంటే అర్ధం, ‘ విశేషమైన సమర్పణ ’ అని. అంటే, కన్యాదాత, తన కూతురుని, ఒక ప్రత్యేక, సామాజిక కార్యనిర్వహణకోసం, వరునికి సమర్పిస్తాడు. వివాహం, వేడుక లేక ఉత్సవంకాదు. ఇది ఒక మహత్తర సంస్కారం. కేవలం తన కామపరితృప్తికోసం, పురుషుడు, ఆహూతులైన పురప్రజల సమక్షంలో, వారి ఆమోదంతో, స్త్రీని గ్రహించినట్లైతే, ఆ కార్యాన్ని ‘ భోగం ’ అని అంటారేకానీ, వివాహమనరు. ఒక పుత్రుని కనటంద్వారా తండ్రి, మరణానంతరం, పున్నామి నరకంనుంచి రక్షింపబడతాడు; అయితే, ఒక తండ్రి, తన కూతురుని, ఒక వరునికిచ్చి వివాహం చేయటంద్వారా, తన వెనుక, ముందు పది తరాలవారు ఉద్ధరింపబడతారు అని మన శాస్త్రాలు చెబుతున్నాయి. హిందూ ధర్మంలో పురుషుడు స్వకార్యం కోసమైనా, ప్రజోపకారం కోసమైనా ఏదైనా యజ్ఞ్న,యాగాదులు చేయాలంటే, ఒక ప్రత్యేక అర్హత కలిగివుండాలి. అదే స్త్రీని వివాహమాడివుండటం. స్త్రీ, వివాహం చేసుకోవటంద్వారా తన తల్లి,తండ్రులకు ఆనందం కలిగించటమేకాకుండా, తన భర్తద్వారా పుత్రసంతానాన్ని, స్త్రీ సంతానాన్ని పొంది, అత్త,మామలవారి కుటుంబానికికూడా ఆనందం, అభివృద్ధిని కలిగిస్తుంది. ఇంతటి మహోన్నతమైన సంకల్పంతో, సామాజిక స్పృహతో, నైతిక విలువలతో, ఒక భారత స్త్రీ, ఒక పురుషుడిని వివాహమాడుతుంది కాబట్టే, ఆ స్త్రీ తన భర్తనుంచి విడాకులు పొందటానికి సమ్మతించదు.

|| ధర్మార్ధ కామేషు త్వయైషా నాతి చరితవ్యా|| :ధర్మ, అర్ధ, కామముల విషయంలో భార్యను అతిక్రమించి ప్రవర్తించకు అని కన్యాదాత, వరునికి ఉద్భోదిస్తే, వరుడు, ‘నాతి చరామి’ : ఆ విధంగా ప్రవర్తించను అని ప్రమాణం చేస్తాడు. భార్యా,భర్తలలో ఏ ఒక్కరు పొరపాట్లుచేసినా, వాటిని ఎదుటివారు అర్ధంచేసుకొని, సర్దుకొని, దిద్దుబాటు చేసుకొని, ఆ తప్పులు మరలా జరగకుండా చూసుకుంటూ, వివాహ జీవితాన్ని గడపాలేకానీ, విడాకులు తీసుకొని, తమ సమస్య పరిష్కారం అయిందని అపోహపడి, కొత్త ఆనందానికి దారులు వెతకకూడదు. పురుషుడు ఈ విషయాన్ని అర్ధంచేసుకొని, ధర్మ నియమాన్ని పాటిస్తే, విడాకుల సమస్య ఉత్పన్నమేకాదు. స్వస్తి.

|| వ్రేల్లు నాటుకున్న చెట్టు, భూమాతను విడిరాలేనంది;
కడలి అలలు, చెలియకట్టను దాటలేనంది;
నదీప్రవాహం సాగరుడిని కలవకుండా వుండలేనన్నది;
చేప, నీటిని త్యజించలేనన్నది;
కనురెప్ప, కంటిని వదలలేనన్నది;
వేదశాస్త్రాలు పెళ్ళి తాంబూలాలున్నవేతప్ప, విడాకులు లేవన్నవి;
భారతావని,
లక్ష్మీ,నారాయణుల (ఆలు,మగల); శివపార్వతుల భారతమేతప్ప,
విడాకుల భారతం లేదన్నది, తప్పన్నది ||